پوشش اپوکسی چسبندگی خوبی دارد و چسبندگی عالی به فلز، بتن، چوب، شیشه و غیره دارد. در برابر قلیایی، روغن و آب مقاوم است و دارای خواص عایق الکتریکی عالی است. اما مقاومت در برابر پیری ضعیف است. پوشش های ضد خوردگی اپوکسی معمولاً از دو جزء تشکیل شده اند: رزین اپوکسی و عامل پخت. ماهیت عامل پخت نیز بر عملکرد لایه رنگ تأثیر می گذارد.
مواد پخت متداول عبارتند از:
① آمین چرب و محصولات اصلاح شده آن. ویژگی این است که می توان آن را در دمای اتاق درمان کرد و آمین چرب اصلاح نشده سمی تر است.
② آمین های معطر و تغییرات آنها. با واکنش کند مشخص می شود، اغلب برای درمان نیاز به حرارت دارد و سمیت ضعیف تر.
③ رزین پلی آمید. با مقاومت در برابر آب و هوای خوب، سمیت کم، کشش خوب و مقاومت در برابر خوردگی کمی ضعیف تر مشخص می شود.
④ رزین فنلی، رزین اوره و سایر رزین های مصنوعی. این رزین ها و رزین های اپوکسی به صورت متقاطع به هم متصل می شوند تا پس از پخت در دمای بالا یک لایه تشکیل دهند. فیلم رنگ دارای مقاومت در برابر خوردگی برجسته است و خواص مکانیکی و تزئینی خوبی دارد.
پوشش رزین اپوکسی استر یک سیستم پوشش یک جزئی با رزین اپوکسی استر به عنوان ماده تشکیل دهنده فیلم است. رزین اپوکسی استر با رزین اپوکسی و استر اسید چرب روغن گیاهی ترکیب می شود. در مقایسه با پوشش های اپوکسی عمومی، این پوشش دارای هزینه کمتر و مقاومت قلیایی ضعیف است. معمولاً به عنوان پرایمرهای مختلف فلزی و رنگ های ضد خوردگی برای تجهیزات فضای باز در کارخانه های شیمیایی استفاده می شود.






